West-Vlaams is geen taal, het is een keelziekte.

Ik kon er smakelijk om lachen toen mijn Hollandse maat op een trip aan Amerikaanse collega's probeerde uit te leggen waarom we elkaars taaltje niet begrijpen. Je kan hem eigenlijk geen ongelijk geven. We slikken nogal wat lettergrepen in, mompelen er maar op los en toch boetseren we met die doffe klanken zalige woordjes als getieketakt, moospot, roezepetoeze, keppe doen en gordinnekiekers.

40 weken lang ging ik voor KW op zoek naar die woordjes, zinnetjes en uitdrukkingen. Symptomen van 'onze keelziekte'. Gedocumenteerd op beeld en video. En eerlijk? Het is een kwaaltje waar ik niet van wil genezen, net zoals zoveel provinciegenoten die ik in deze videoreeks mocht ontmoeten. Integendeel, we koesteren ons taaltje.

Wij westvlaanderen!

En als ik het mag geloven, zijn we zowat de laatste generatie die 'lijdt' aan de ziekte. Er is een paardenmiddel in circulatie: het tussentaaltje. Ik beken, ik heb ook mijn dosis ingeslagen toen ik papa werd. Nu staat er een inhaalbeweging op het programma die voor de nodige vragende blikken zorgt bij mijn tieners. Sorry jongens, het is een ongeneeslijke keelziekte...

Zorg dat je besmet raakt!

Zoals in Gent... Daar neemt de plaatselijke jeugd onze 'g naar boven' het al over van de 'g naar beneden'. Ha, laat ze daar in Gent maar lachen met ons taaltje. Wie laatst lacht...

Meer West-Vlaams nieuws uit Gent lees je op www.kwkaaptgent.be